Heeft u het door wanneer iemand een eetstoornis heeft?


Adverteer gratis op Best Alternatief met je praktijk. Meld je aan en maak je profiel aan bij Vraag en Aanbod!


Eetstoornissen

Eetstoornissen zijn stoornissen in het eten en denken over eten. Iemand met een eetstoornis heeft overdreven veel aandacht haar gewicht en wat zij eet. Eetstoornissen horen bij de psychische stoornissen die het moeilijkst te behandelen zijn. De gevolgen van een eetstoornis kunnen ernstig zijn. Vaak ontstaan lichamelijke klachten, bijvoorbeeld botontkalking, beschadigde organen, duizeligheid, menstruatieproblemen, lage lichaamstemperatuur, slecht gebit, haaruitval, hartritmestoornissen, maag- en darmproblemen, hoge bloeddruk, longklachten en zere gewrichten. Daarnaast ontstaan vaak gevoelens van schuld, schaamte, depressiviteit en eenzaamheid.  Een eetstoornis ontstaat meestal door een combinatie van verschillende factoren.

Wat is anorexia nervosa?

Mensen met anorexia nervosa verlangen ernaar steeds dunner te worden. Het gewicht is eigenlijk nooit goed genoeg. Ze hebben een verstoord lichaamsbeeld: ze zien hun lichaam als veel dikker dan het in werkelijk is. Ze gaan extreem lijnen, worden hyperactief en willen steeds in beweging zijn. Hierdoor worden ze erg mager. Hun gewicht wordt veel lager dan dat van mensen met dezelfde lengte en leeftijd. Sommige mensen met anorexia gebruiken laxeermiddelen of braken om nog meer af te vallen.

Anorexia nervosa komt vooral voor bij jonge vrouwen. Anorexia is zeldzaam: van elke duizend vrouwen tussen 15 en 30 jaar hebben er drie anorexia nervosa. Bij één van de vijf vrouwen met anorexia is de ziekte langdurig.

Wat is boulimia nervosa?

Mensen met boulimia nervosa hebben regelmatig eetbuien. In korte tijd eten ze enorm veel. Vaak hebben ze het gevoel dat ze de controle verliezen en niet kunnen stoppen. Ze hebben een verstoord lichaamsbeeld en wisselende gevoelens van eigenwaarde. Na de eetbuien proberen ze het eten weer snel uit hun lichaam te krijgen zodat ze niet dikker worden. Ze doen dit door te braken, laxeermiddelen te gebruiken of veel te bewegen. Boulimia nervosa komt vaker voor dan anorexia: ongeveer 22.000 mensen in Nederland lijden aan boulimia.

Wat is een eetbuistoornis?

Mensen met een eetbuistoornis hebben regelmatig eetbuien. In korte tijd eten ze enorm veel, net als iemand met boulimia nervosa. Het verschil is dat mensen met een eetbuistoornis vervolgens niet proberen het voedsel weer kwijt te raken. Zij worden dus erg dik.

De eetbuien komen ongeveer twee keer per week voor, tijdens een periode van zes maanden. Tijdens de eetbuien eet iemand niet alleen heel veel, maar ook nog eens heel snel terwijl hij/zij geen honger heeft. Het eten gebeurt vaak alleen en stiekem. Na een eetbui zijn er vaak gevoelens van schuld en schaamte.

De eetbuistoornis wordt ook wel Binge Eating Disorder genoemd, afgekort BED. Het is niet precies bekend hoeveel mensen in Nederland deze stoornis hebben. De schatting is ongeveer 150.000 tot 300.000 mensen.

Wat is een langdurige eetstoornis?

Anorexia nervosa, boulimia nervosa en aanverwante eetstoornissen zijn ernstige psychiatrische aandoeningen die vooral meisjes en jonge vrouwen treffen. Bij tenminste 20 procent van de vrouwen die lijden aan een eetstoornis, kent de ziekte een zeer langdurig verloop.

Als u al langere tijd kampt met een eetstoornis (langer dan vijf jaar), u eerder zonder resultaat behandeld bent of als u momenteel geen ingrijpende veranderingen in uw eetpatroon of gewicht wenst dan is een behandeling wellicht geschikt voor u.

Mogelijke oorzaken eetstoornis

  • laag zelfbeeld;
  • ontevreden over uiterlijk en/of lichaamsgewicht;
  • perfectionisme, faalangstig;
  • impulsiviteit;
  • onbeheersbare emoties;
  • verstoord honger/verzadigingssysteem;
  • snel veel afvallen;
  • voorgeschiedenis met over- of ondergewicht en lijnen;
  • genetische factoren;
  • te hoge of tegenstrijdige verwachtingen;
  • omgeving waarin slank zijn belangrijk is, bijvoorbeeld de balletwereld, modellenwereld, bepaalde sporten;
  • ingrijpende gebeurtenissen die stress opleveren;
  • lichamelijke en psychologische veranderingen tijdens de puberteit.

Wat moet je doen?

Meestal blijven meiden heel lang ontkennen dat er iets aan de hand is. Ze denken zelf dat het allemaal nog wel meevalt, want zo licht zijn ze volgens henzelf niet. Ze vergelijken zich met andere meiden die volgens hen ernstigere problemen hebben of minder wegen. Gedachten als: "het valt bij mij wel mee, stel ik me niet aan?, ik weeg niet zo weinig, ik los het zelf wel op, ik heb geen hulp nodig" zijn meiden met anorexia niet onbekend. Ook de gedachte "ik wil wel hulp en van mijn probleem af, maar ik wil niet aankomen" speelt een grote rol in het wel of niet zoeken en openstaan voor hulp.

Het erkennen van de ernst van het probleem is vaak extra lastig omdat deze meiden onderhevig zijn aan stemmingswisselingen. Op het moment dat het dus heel slecht gaat denk je wel: "Dit kan zo niet langer, ik trek het niet meer, ik moet hulp zoeken". Echter, een halve dag later gaat het beter, is de stemming opgeklaard en denk je: "Ach , het valt toch allemaal wel mee, ik heb geen hulp nodig". Op deze manier kan de stap naar de hulpverlening soms maanden of jaren worden uitgesteld, terwijl de eetstoornis alleen maar erger wordt. Vaak zie je dit achteraf pas en heb je naderhand spijt niet eerder hulp te hebben gezocht.

Natuurlijk speelt schaamte ook een grote rol. Je schaamt je voor je problemen en durft er niet met anderen over te praten, laat staan hulp te zoeken bij een professional. Er wordt vergeten, dat hoe langer je wacht met erover praten, des te ernstiger de eetstoornis wordt en des te moeilijker het uiteindelijk is om ervoor uit te komen en van te genezen.

Dus, wat moet je nu doen?

Erover praten! Zoek iemand die je vertrouwd: je moeder, een tante, een vriendin, een docent, een vertrouwenspersoon, de huisarts etc. Natuurlijk is het heel eng om te vertellen, maar het is meer dan de moeite waard en heel belangrijk. Als je er echt niet over durft te praten, dan kan je er ook voor kiezen om het op te schrijven in een brief aan iemand die je vertrouwt.

Desnoods maak je een afspraak bij de huisarts, neem je een A4-tje mee waarin je alles hebt opgeschreven, geef je dit aan hem/haar en zeg je erbij dat je het moeilijk vindt om erover te praten. Dit gebeurt heus wel vaker, dus je hoeft je daar echt niet voor te schamen. Het is alleen maar heel sterk dat je die stap durft te nemen! De huisarts heeft zwijgplicht en zal dus nooit iemand zomaar vertellen over jouw problemen.

De huisarts kan je vervolgens meer vertellen over alle mogelijkheden in jouw omgeving wat betreft hulpverlening en hier eventueel een verwijzing voor geven.

Waardeert u onze website, like ons dan op Facebook

 

Dit artikel is 2778 keer gelezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

12345

Populair